Blog: hollen en stilstaan

23 februari 2021

Hollen en stilstaan

Op het moment van schrijven bevindt de zorg zich in een ambivalente situatie. Enerzijds is er met alle genomen maatregelen een soort van “stabiele crisissituatie” (een contradictie op zich) bereikt, waarbij de besmettingscijfers en het aantal opnames nog steeds iets afnemen. De dreiging dat de niet gevaarlijker maar wel veel sneller verspreidende Britse virusmutatie tot een snelle en hoog piekende derde golf zal leiden doet de uitgeputte zorgsector de adem inhouden. Om de nu beschikbare zorgcapaciteit te behouden schaalt men in de zorg daarom nog niet af en houdt het kabinet vast aan de genomen ingrijpende maatregelen.

Het kabinet vraagt de bevolking eigenlijk om in beweging te komen door stil te staan, een gekke paradox. Nu de beelden en cijfers echter minder dramatisch zijn neemt het begrip voor de maatregelen in de maatschappij steeds meer af.

De avondklok is een van de lastigste en meest controversiële maatregelen, leidend tot protest en ontaardend in rellen. Is het kabinet over een nacht ijs gegaan met het instellen van die avondklok? De juridische grondslag bleek in ieder geval niet waterdicht te zijn. Een paar rechtszaken verder ziet het ernaar uit dat, met door schaamrood gekleurde nieuwe wetgeving, de avondklok waarschijnlijk toch van kracht zal blijven. Het credo blijft immers; niet bewegen, bevries het sociale verkeer, help de zorg.

Moeder natuur leek een handje toe te steken in het naleven van de maatregelen door de gemoederen af te koelen met sneeuw en ijzel. De winter(week) “verplichtte” nog meer mensen thuis te blijven. De auto of de fiets pakken om naar je werk te komen zat er de eerste paar dagen amper in, het OV lag bijna geheel plat. Contactmomenten werden letterlijk bevroren.

Maar ja, het ging ook echt vriezen en Nederland raakt toch besmet met een oer Hollands virus, slechts weinig Nederlanders zijn beschermd tegen schaatskoorts. De waarschuwing van Ab Osterhaus; “Het virus heeft geen last van kou, het kan makkelijk overspringen als massa’s tegelijk het ijs op gaan” werd gesmoord door ijsmutsen, oorwarmers en brede grijnzen. Eindelijk iets leuks! Massaal gingen we met zijn allen naar buiten de natuur in, het ijs op om op te schaatsen, te genieten van het winterse weer in een heerlijk zonnetje, het nationale humeur ging met sprongen omhoog. IJsmeesters verdrongen virologen uit actualiteitenprogramma’s.
En gelukkig, schaatsen verleer je niet maar…het was voor velen wel lang geleden en met het enthousiasme soms wat groter dan de vaardigheid, was het gevolg dat de Spoedeisende Hulpen in Nederland overspoeld werd met zo’n 40.000 ijsongelukken.

Ondanks de corona uitputting hadden de meeste ziekenhuizen zich echter ook hier weer voorbereid door extra artsen en verpleegkundigen, traumachirurgen en gipsverbandmeesters in te zetten. In de operatiekamers en draaiden chirurgen, anesthesiologen, OK- en anesthesiemedewerkers overuren.
Heel normaal toch? Maar hoe groot zou de verontwaardiging geweest zijn als de ziekenhuizen zich niet voorbereid hadden?

En daar wringt de Corona-schoen, de cijfers lijken ruimte te geven voor versoepeling maar de ontwikkeling van de Britse variant vraagt voorbereiding op een derde en hogere golf.
Hoe groot zou de verontwaardiging zijn als de zorgsector niet voldoende voorbereid zou zijn op een hogere derde golf?  Helaas is naast vaccineren het beperken van contactmomenten nog steeds een van de cruciale instrumenten in die voorbereiding.

We houden er niet van als onze bewegingsvrijheid wordt ‘afgepakt’. Niet door sneeuw en ijzel noch door een avondklok maar soms moet je met gezonde tegenzin iets laten wat je lief is om een groter doel te bereiken en kiezen voor de juiste beweging; zo veel mogelijk niet bewegen. Hoe meer wij stilstaan, hoe minder de zorg hoeft te hollen.

Deel bericht: